Daar bij die molen.

Regen en een hele stevige wind blazen ons over de dijk. Een mooie dag dus om de Windlust te bezoeken. Daar bij die molen, die mooie molen………..

Zou de voordeur al open zijn? II

 “Ik hoor wat ze zeggen, maar begrijp het niet. Het klinkt beangstigend. Ze lachen, dus het zal wel goed zijn. Ik ben maar een klein beertje. Ik wil de wijde wereld in samen met mijn ‘2 favorite allies’.

Natuurlijk is de voordeur open! Daar moeten we toch door naar binnen en mogen we weer door naar buiten. ”

waar is de tijd gebleven

het Rijks

 een impressie met oa het huishouden van Jan Steen, de Nacht, de ogen van Bea, appel en ijspret

in de stad

Juffrouw Jannie is vaak in de stad en daar is veel te zien.
Dat wil ze graag delen vandaar dat zij start met een nieuwe pagina:  in de stad
in de stad ,kijk met JJ mee wat ze tegenkomt en laat haar weten wat jouw opvalt in de stad.

De truc met de truck.

Kees is blij en verdrietig. Blij dat hij bij ons is. Verdrietig dat hij niet mee is naar Kaapstad. De kans dat hij daar niet aan zal komen is te groot. Jannie is blij dat haar nieuwe vriend mee is naar huis.

JJ nieuwjaars wens

juffrouw Jannie wenst haar lezers een mooi, geduldig en  verdraagzaam 2013 toe.

JJ en haar fietZ

Ik schrik wakker.

Ik hoor niets. Ik weet dat er iets is. Ik voel het, ik ruik het, tenslotte ben ik een klein beertje.

Dan hoor ik geschraap, gehoest en zwaar happen naar lucht.

Dan weer niets.

Iets later hoor ik het ophalen van een neus alsof iemand verkouden is.

JJ's dagboek

September 8 2012: its your party!

juffrouw Jannie schrijft.
Ze schrijft in haar hoofd.
Krijgt de letters niet op papier.
Haar verhaal vormt zich in beelden.
JJ verteld haar verhaal in haar dagboek.
Kijk maar eens wat ze te vertellen heeft! 

opreismetjuffrouwjannie©Pauline

JJ op FB

Zou de voordeur al open zijn?

“Ik hoor wat ze zeggen, maar begrijp het niet. Het klinkt beangstigend. Ze lachen, dus het zal wel goed zijn.”

Toen ik Teddy ontdekte zat hij daar al jaren, verbannen naar de hoek. Hij kent mijn ‘2 favorite allies’ heel lang, maar heeft hun aandacht verloren. Teddy zit ook al jaren in dezelfde houding. Voorover geleund, het hoofd gebogen, armen en benen recht vooruit gestrekt . Bovenop de Jemenitische  kist, naast de iPhone speaker en allemaal smeerseltjes voor lijf en leden. Ik denk dat hij heel stram is.

Juan

“De massa in het midden van het beeld is de schaduw van hen die er niet meer zijn.”

Een jonge vrouw geeft uitleg over de symboliek van het monument bij het mausoleum van het derde front.

“De rug van de van de achterste strijders is gedekt.”

Ze wijst omhoog naar het enorme betonnen beeld.

”Twee strijders kijken vooruit en twee dekken hun rug. Alle kenmerken van de revolutionairen zitten erin, zoals bijvoorbeeld langhaar, de kleding en hun raciale afkomst. De lage dichte struiken om het beeld  benadrukken de eenheid van de strijders. De varens dienden als bedekking voor gewonde kameraden en symboliseren redding .”

Tourist Pig - In Memoriam

Dixon S. Dike

Warmss greetings from Papua.......................................

thanks for your e-mail,I'm very happy to hear you aboth that you fly home in healthy and save with my uncestor of crocodile.

Ik voel aan de tand om mijn nek , door mister Potato kundig geknoopt in een zetting van touw.

Quelle misère à La Rochelle.

"Vuur", zegt hij en geeft zijn ogen bloot.

Als bij de koningin loop ik buigend achteruit. In mijn hoofd hoor ik heel hard ‘merde’.

Uit zicht draai ik mij om en zoek gehaast mijn weg terug naar Bas.

JJ’s dagboek

Juffrouw Jannie verveelt zich. Dagenlang zit ze aan het hoofdeinde van het bed voor zich uit te staren. Daarom gaat juffrouw Jannie Janssen op stap.

Ze is gestart met een nieuwe pagina:  JJ’s dagboek.

JJ laat u zien wat haar bezig houdt, wat ze tegenkomt en welke herinneringen aan vroegere reizen haar binnenvallen.

Zo vader, zo zoon.

Uit haar oog druipt een dikke trage traan. De tijd vordert. In haar kuil draait ze zich langzaam, tegen de klok in, richting de zee. Alsmaar gravend met haar voor en achter poten.

De parade.

In keurige rijtjes springen ze in grote getale uit de branding op het strand en rennen ze achter elkaar richting de tribunes. Door de gangetjes in het beton vinden ze hun weg naar de duinen. Achter de tribunes duiken ze onder de vlonders door, naar hun hongerige kuikens, die al de hele dag op hun wachten.

 

Ponyposters en popsterren.

Er lijkt geen einde te komen aan de trap die uitkomt op een donkere smalle gang. Alle deuren zijn gesloten, behalve een deur aan het einde van de gang die op een kier staat
"Masa' il-khayr," zeggen we zachtjes.
"Masa' in-nur," klinkt het nog zachter terug.
Met een ruk gaat de deur verder open.
"Goedenavond, " klinkt het hard uit de mond van een jongen die in de deuropening staat. Hij is nog jong en kijkt brutaal tegen ons op. Achter hem staan twee vrouwen verscholen in hun sluiers. Karen stapt de kamer binnen. Ik volg haar. Een zwak peertje verlicht de ruimte. Het ruikt er doordringend naar urine.

De kamelen race.

"Je dit un deux trois .......go", legt onze gastheer uit. "C'est bon?", vraagt Youri.
"Qui", antwoorden we.
Hij draait zich om en zegt "un deux trois" en weg zijn ze.

Over de dieren van Afrika.

De weg lijkt oneindig. Zinderende lucht boven het asfalt, enige verkoeling door de smalle raamopening . Met de wind komt Sahara zand mee. Twee dagen geleden zijn we uit Niamey weggereden. Vannacht hebben we geslapen in Birni N'Konni en vanochtend vroeg zijn we richting Tafirgan Belil vertrokken voor het Gerewolfestival.
Oumars handen bewegen over het stuur. Alsof hij met de omgeving in gesprek is. Dan ziet hij mijn blik in zijn spiegel. Hij glimlacht en begint te praten.

Donderbussen, sigaren en rooksignalen.

Op de hoek van de straat hebben we goed uitzicht. Ik zit in een raamkozijn en kijk richting het Parque Central. Gespannen wacht ik af. Bang om ze te missen.
"Nerveus", zegt Bas als ik hem vertel dat ik buikkrampen heb. 


Ruim voor het ontbijt proberen we ons hotel uit te sluipen, maar alles is hermetisch afgesloten. In stilte doen we een poging uit te breken. Alle ontsnappingsroutes zijn gesloten. Het dak van ons hotel blijkt op het niveau van de achterliggende straat te liggen, maar de hekken zijn voorzien van grote hangsloten. Geen ontsnapping aan dit doolhof is mogelijk. Na een kwartier schuift een schim langs en we zetten de achtervolging in, in de hoop een sleutel te bemachtigen. Met een kreet vangen we de aandacht en als de voordeur wordt geopend is iedereen op tijd wakker voor de zondagsmarkt.